Er was eens... Roodkapje

Kennedy van der LaanEvers SoerjatinYoung Talent GroupJPR Advocaten

Er was eens… Roodkapje

Door Juliette Wassenberg

90kP70rFpTG7RjdGXA59GebII5BYWYH9BLIFQC-Pu-5P7fEY_d4ACCsw8avLdxe_OT47CZZN0cZPgpLgku8BJLw_6ykTlky0an9Z1W-gkvo2PXtMSijeAumfvWmzYxSKYThDlJpB

“Ik ga bij grootmoeder koekjes brengen in het bos, in het bos...” zong Roodkapje terwijl ze door het bos huppelde. We weten allemaal hoe de variant van de gebroeders Grimm van dit sprookje verloopt. De wolf eet oma op en daarna Roodkapje, wordt vervolgens opengeknipt door de jager en grootmoeder en Roodkapje worden uit de maag van de wolf gered. Roodkapje vult de buik van de wolf met stenen en zodra de wolf weer wakker wordt, probeert hij weg te springen. Hij valt echter door het gewicht van de stenen en gaat dood.1

 

De variant van Charles Perrault is iets minder kindvriendelijk. Hierin vindt namelijk geen reddingsactie door een jager plaats, maar sterven Roodkapje en grootmoeder doordat ze worden opgepeuzeld door de wolf en komt hij daar gewoon mee weg.2

 

Stel nu dat de wolf van Charles Perrault berecht zou worden volgens het Nederlands strafrecht, welke straf zou hem dan boven het hoofd kunnen hangen?

 

Ten eerste is het van belang te vermelden dat een wolf in het wild ongeveer tien jaar oud wordt.3 Aangezien een mens gemiddeld dus ongeveer acht keer zo oud wordt als een wolf, lijkt het me eerlijk om alle eventuele gevangenisstraffen voor de wolf ook te delen door acht.

 

Ik acht de wolf schuldig aan moord. Volgens art. 289 Sr is er sprake van moord wanneer iemand opzettelijk en met voorbedachten rade een ander van het leven berooft.

Uit de omstandigheden van het geval komt naar voren dat de wolf oma en Roodkapje willens en wetens van het leven berooft; de wolf begrijpt dat als hij hen opeet, zij zullen overlijden. Hij zit hier niet mee in en wil dit ook.

Dat er sprake is van voorbedachten rade blijkt uit de gegevens dat de wolf, zodra hij Roodkapje ziet, haar al wil verslinden. Hiermee wacht hij door eerst de weg naar het huisje van grootmoeder te lopen en vervolgens, na haar opgegeten te hebben, in het bed te gaan liggen, wachtend op Roodkapje.

De wolf heeft dus zowel voor het vermoorden van oma, als voor de moord op Roodkapje, de gelegenheid om zich te bezinnen, maar doet dit niet.

Omgerekend naar wolvenjaren, kan het dier gestraft worden met een levenslange gevangenisstraf of een tijdelijke gevangenisstraf van van ten hoogste 3,75 jaren. Voor mensen is een geldboete van de vijfde categorie ook een van de mogelijke straffen, maar aangezien ik aanneem dat de financiële situatie van de wolf afwijkend is van die van de mens, ga ik niet verder op deze optie in.

Een tijdelijke gevangenisstraf van 3,75 jaren lijkt mij het meest gepast. Een levenslange gevangenisstraf gaat naar mijn mening te ver, maar men moet ook niet lichtzinnig over het begane misdrijf denken. Per slot van rekening heeft de wolf niet één, maar twee mensen om het leven gebracht.

 

Art. 39 Sr bevat echter een uitsluitingsmogelijkheid voor strafbaarheid, te weten ontoerekeningsvatbaarheid. Uit dit artikel blijkt dat hij die een strafbaar feit begaat niet strafbaar is als het hem wegens de gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke stoornis van zijn geestesvermogens niet kan worden toegerekend.

Wolven zijn wilde dieren en uit de aard van de wolf valt te verwachten dat hij een mens of een ander dier oppeuzelt. Een wolf is duidelijk gebrekkiger ontwikkeld dan een mens in zijn geestesvermogen en daarom is ontoerekeningsvatbaarheid hier van toepassing.

Het gevolg hiervan is dat de wolf wordt ontslagen van alle  rechtsvervolging, blijkens art. 352 lid 2 Sv.

 

De wolf gaat dus vrij uit. Daarmee volgt een wijze les: nooit met pratende wolven in gesprek gaan. En van die drugs afblijven.

 

  1. ‘Roodkapje’, Sprookjes van Grimm, grimmstories.com

  2. ‘Roodkapje’, digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren, dbnl.org

  3. ‘Wolf’, natuurpunt, natuurpunt.be

NautaDutilhNysinghHVG Law LLPDirkzwagerVan DoorneDLA PiperHouthoff
a
Inloggenclose